“Mevrouw, mag ik u iets vragen?’’ zei de persoon voor mijn stal, die gelet op taal en opnameapparatuur om zijn nek niets anders kon zijn dan een buitenlandse toerist. Na mijn welwillende toestemming ging hij verder met “Kunt u mij misschien zeggen waar ik ergens een normale warenmarkt kan vinden?’’. Dat was uiteraard onmiddellijk tegen het zere been. “Hoe bedoelt u ‘een normale markt’? Als er iets een normale markt is, dan is het deze wel hoor.’’ De man zag dat ik wat ontstemd was en probeerde het nog eens.
“Wat ik bedoel mevrouw, is dat ik op zoek ben naar een markt waar alles te koop is.’’ Ook deze poging ging niet goed en ik werd ongeduldig. “Mijn waarde heer, ik kan u verzekeren dat hier echt alles te koop is. Als u wilt, tot aan de marktvergunningen aan toe.’’ Dat laatste scheen hij niet bepaald te begrijpen, maar desalniettemin ging hij dapper verder. “Nee, nee u moet niet boos worden. U moet weten dat ik gek ben op markten, maar de markten die ik hier tegenkom, zijn niet echt. Ik bedoel dat als ik aan een markt denk, dan verwacht ik dat mijn zinnen gestreeld en geprikkeld worden.’’ “Oh,’’ riep ik opgelucht, “nu begrijp ik het. U vraagt mij eigenlijk gewoon de weg naar Yab Yum of het Red Light District. Het is overdag dus als ik u was zou ik het laatste kiezen.’’  “Mevrouw, ik zoek geen sex. Ik bedoel met mijn opmerking dat ik op zoek ben naar een markt die mijn ogen, oren en neus streelt. Een markt waar ik urenlang kan dwalen langs kramen met een overvloed aan allerlei soorten fruit, vis, groenten, gevogelte, kruiden, kortom al die zaken waar de geur je hongerig van maakt, met kleuren die je doen wensen kunstschilder te zijn en waar het geroezemoes niet van de lucht is. U moet het mij niet kwalijk nemen, maar dit mevrouw is een lange, dooie aaneenschakeling van textiel éénhapscrackers en ik begrijp dat u het niet leuk vind maar dit is in mijn visie geen echte markt. Dit is surrogaat en nog
hele slechte ook.’’ 
Hij nam beleefd zijn hoed af, maakte een soort knikje en liet mij bijzonder aangebrand achter. Niet dat ik zijn betoog niet begreep, niet dat ik het met hem oneens was, maar als er kritiek geleverd moet worden. dan doe ik dat nou eenmaal liever zelf en laat dat zeker niet graag over aan de eerste de beste buitenlander. 

Enkele dagen later kwamen er wat Engelse vrienden over voor een korte logeerpartij en terwijl ik aan de arbeid ging, begaven zij zich naar de stad voor een shoppingtrip. Bij het avondeten ging het na enige aarzeling zo; “Elizabeth, mogen wij je wat vragen?’’ Natuurlijk mocht dat en zij vervolgden met: “Weet je, wij begrijpen een paar dingen niet. Als bij ons namelijk het verkeerslicht op rood staat, dan betekent dat stoppen en bij groen mag je verder. Is dat bij jullie soms anders geregeld?’’ Mijn antwoord dat hier exact dezelfde regels gelden deed hen de wenkbrauwen tot ver boven de haargrens optrekken. “Joh,weet je dat wel heel zeker. Wij hebben dat vandaag toch heel anders ervaren. We hebben al wat moeite met links en rechts kijken, maar als we dan heel keurig wachten voor het rode licht en echt pas gaan wandelen bij groen, dan blijkt dat een regelrechte zelfmoordpoging te zijn, omdat vooral fi etsers en al die bromdingen zich daar geen bal van aantrekken. Wat we ook zo gek vonden, is dat we allemaal mensen zagen rond racen met een fi ets met voorop een grote bak, waarin kinderen waren opgestapeld en ook zij hadden geen enkele boodschap aan rood of groen. We hebben daar vol verwondering naar staan kijken en ons afgevraagd waarom er dermate onverantwoordelijk met het kroost werd omgesprongen. Zijn dat misschien ouders die hun monstertjes zo spuugzat zijn, dat ze er op die manier proberen vanaf te komen? Wat we ook niet op een rijtje kregen, is dat we overal politie zagen. Agenten te voet, op de fiets en in auto’s en die deden daar helemaal niets aan. Nog gekker, we hebben gezien dat sommigen van hen ook het rooie licht compleet negeerden. Als jij nou zegt dat jullie regels dezelfde zijn als bij ons, wat voor soort agenten hebben jullie dan?’’
Ik heb er die avond veel tijd en nog meer wijn aan besteed om een aanvaardbare uitleg te geven, maar zelfs met een zwaar beneveld brein bleven ze er bij dat Holland nepagenten heeft, welk onuitwisbaar beeld ze mee overzee hebben genomen.
Een paar dagen na hun vertrek las ik het volgende berichtje: De gemeente Maastricht gaat experimenteren met kunstgras langs de berm. De proef start met enkele bermen langs de laan van Brunswijk. Volgens de gemeente zijn deze bermen lastig te onderhouden omdat ze tussen de rijbanen liggen en daardoor gevaar opleveren voor de hoveniers.
Drie op zichzelf staande voorvallen in een heel kort tijdsbestek die mij er ernstig aan doen twijfelen of ik wel zo stevig met beide benen in de realiteit sta als ik tot op heden dacht.

Elizabeth Selter