Voor het eerst gaat het echt gebeuren. Heel lang dacht ik dat ik het in mijn tijd niet meer zou meemaken, maar op 1 juni is het toch eindelijk zover dat er naar mijn mening wordt gevraagd en dat stel ik hogelijk op prijs. Werkelijk, mijn vreugde kent geen grenzen en ik heb reeds op voorhand besloten deze speciale feestdag tot een vrije dag te verklaren zodat ik in alle rust kan genieten van het feit dat politiek Den Haag mij tenslotte toch zo volwassen vindt dat ik mijn stem aangaande een Europese Grondwet mag laten horen en daartoe een heus referendum houdt.
Om tot een zorgvuldig afgewogen beslissing te komen heb ik de afgelopen tijd alles gelezen en aangehoord wat mij over het onderwerp werd voorgeschoteld. De minister van Justitie liet mij weten dat mijn eventuele tegenstem op 1 juni tot een oorlog zou leiden. Jeetje, dan begint de ernst van de situatie toch wel heel erg tot je door te dringen, want wie wil er nou een oorlog op zijn geweten hebben!
Ook de minister president liet zich niet onbetuigd en liet teksten op mij los als: “Zelfs de grootste critici van de Europese Unie kunnen niet ontkennen dat de Europese samenwerking ons vrede, voorspoed en veiligheid heeft gebracht” en “In de Grondwet is zwart op wit vastgelegd dat
onze nationale identiteit gerespecteerd wordt.” Dat zijn hele mooie woorden en in samenhang met het pure onschuld uitstralende koppie van onze premier zou het je bijna over de streep trekken, ware het niet dat ik nog steeds zwaar te kampen heb met het onverwerkte trauma over het verlies van mijn mooie eigen Nederlandse gulden. Ik kan me best voorstellen dat niet iedereen hier zo hopeloos onder lijdt als ik, maar ik ben marktkoopvrouw en in mijn bedrijfstak wordt er nu eenmaal veelvuldig gehandeld met contant geld, zodat de klap van het gemis bij mij waarschijnlijk veel harder aankomt dan bij de Haagse heren die slechts gewend zijn op papier met miljarden te schuiven, waar ze het zo druk mee hebben dat het nooit eens bij ze opgekomen is persoonlijk te informeren of ik het wel red met al mijn verdriet. Ik neem ze dat kwalijk en iedere keer als ik kijk naar de ingelijste biljetten die op de schoorsteenmantel staan, worden die emoties heviger. Die oer Hollandse vuurtoren en de Vincent van Gogh zonnebloemen staan daar als symbolen van mijn eens zo trotse natie. En dan die portretten! Elke keer als mijn blik valt op de afbeelding van onze roemruchte schilder Frans Hals beginnen de tranen spontaan over mijn wangen te biggelen. Ik weet nog als de dag van gisteren hoe vrolijk ik altijd werd als ik die man op een tientje in mijn handen had en als ik er op een dag heel veel ontving beloofde ik hem altijd om gauw weer eens naar zijn museum in Haarlem te gaan om te genieten van zijn prachtige werk. En nu! Achteloos aan de kant geschoven als een wegwerpartikel en dan zwijg ik nog maar
over Joost. Ik ben met hem opgegroeid. Wie kende hem niet! Joost van den Vondel, zonder wiens Gijsbrecht van Aemstel het nieuwe jaar niet ingezet kon worden. Geboren in 1587 en samen met het briefje van vijf zonder scrupules vermoordt in 2002 door de papierversnipperaar. Het is weg en wat heb ik er voor in de plaats gekregen? Moet je voor de lol eens goed kijken. Poortjes, ramen en bogen waarmee ik mij met geen mogelijkheid kan identificeren en die ik bovendien ook nog eens moet delen met een veelvoud aan andere nationaliteiten. Vroeger, als het toeristenseizoen begon was dat leuk met die marken, lires en francs. Stonden ze met z’n allen uit te vogelen hoe duur iets was en kwam er vaak een hele omreken discussie op gang. Dat vond ik nou het toppunt van gezelligheid, net als mijn Hollandse guldens omwisselen als ik op vakantie ging. Dat was een deel van de voorpret en had als prettige bijkomstigheid dat menig echtelijk dispuut over een te dure aankoop mijnerzijds, omzeild werd door het excuus dat de
gevraagde prijs in een andere valuta nu eenmaal veel goedkoper leek. Ook dat is allemaal voorgoed verleden tijd. Nu mag ik dus voor het eerst zelf kiezen en ik ben me ervan bewust dat ik met mijn stemgedrag geen vrienden ga maken met Jan Peter en Piet Hein, maar dan hadden ze zich in het verleden maar wat meer om mijn gemoedstoestand moeten bekommeren. Nu is het veel te laat en blijft mij geen andere keus dan de stem van mijn hart te volgen en een diep gemeend ,,nee’’ te laten horen. Deels uit gevoelens van wraak om het verlies van mijn dierbaren, maar ook om een andere klemmende reden, namelijk om te voorkomen dat ik op een schone dag, wanneer ik mijn immense verdriet alsnog heb weten te verwerken, alsdan tot de
ontdekking kom dat ik opnieuw in rouw gedompeld word omdat het allerlaatste overblijfsel van mijn Nederlandse identiteit het leven heeft gelaten, aangezien Europa zojuist heeft bepaald dat het nationale koekhappen op Koninginnedag voortaan is afgeschaft. 

Elizabeth Selter