Viel hij bij u ook in de brievenbus? De brief van staatssecretaris drs. P.L.B.A.van Geel van VROM, inhoudende dat de Europese regelgeving u heden ten dage verplicht al uw verpakkingsmateriaal voor minstens 65% in te nemen en te recyclen. En passant werd u ook nog even medegedeeld dat u voor 1 april een plan moest indienen hoe u dacht dat te bewerkstelligen. En mocht u dat niet lukken, dan was daar de mogelijkheid een collectieve organisatie voor verpakkingsmateriaal tegen betaling in te schakelen die uw problemen voor u ging oplossen.

Ik weet niet hoe u reageerde, maar bij mij trad per onmiddellijk alarmfase 1 in werking. Nu verkeer ik in de prettige situatie dat ik over een vriend beschik wiens afkeer van
bestuurlijke en ambtelijke plukkers nog groter is dan de mijne. Dat er hier sprake was van de zoveelste poging tot totale kaalpluk was onmiskenbaar, dus moest er onverwijld contact gezocht worden. Voor ik tot actie kon overgaan, meldde hij zich echter al en klonk het diep verontwaardigd: ,,Heb jij ook zo’n waanzinnig schrijven gehad van VROM en zal ik ze even bellen welke idioot dit verzonnen heeft? Bel zo terug.’’ En dat is dus mijn vriend ten voeten uit. Geen woorden maar daden zodra hij vermoedt dat er weer eens een trukendoos wordt opengegooid.

Over het algemeen schuw ik dit soort confrontaties zelf ook niet, maar mijn vriend is hierin gewoon stukken beter. Waar ik altijd eindig met een daverende ruzie en lege
handen,weet hij er altijd voordeel uit te halen door zijn tactvol doch onverzettelijk optreden Menigmaal hebben we ons op het oorlogspad begeven en zoiets schept toch een band voor het leven, zodat ik bij zijn escapades vrijwel altijd als klankbord fungeer. Daar was ’t ie weer: ,,Ze zeggen dat het Europese regelgeving uit 2004 is en dat marktkooplieden voor elk zakje en tasje moeten gaan betalen. Omdat dat recyclen waarschijnlijk te moeilijk voor ze is, mogen ze dat in handen geven van een particulier bedrijf dat Nedvang heet en dat gaan we dus niet doen.’’ Heerlijk toch zo’n man.

Ieder ander die Vrom belt, geeft het na deze informatie normaliter gesproken op, maar bij mijn vriend begint dan pas het echte werk. Hij kondigde aan dat wij eerst eens moesten achterhalen wat het kostenplaatje in deze zou worden. Het duurde ditmaal ruim een half uur voor de telefoon weer ging en aan zijn stem was duidelijk te horen dat men mijn vriend had weten te irriteren. Dat was dom van de ambtenaren van VROM, trouwens van elke ambtenaar. ,,Ik had eerst zo’n lolbroek die me probeerde wijs te
maken dat hij het feit had gemist dat zijn ministerie 400.000 brieven had verstuurd. Daarna werd ik doorverbonden met een licht dat wel wist dat er een heffi ng op verpakkingsmateriaal
kwam, maar hij had nog niet begrepen dat daar kosten aan verbonden waren. Bij Nedvang wist men dan toch dat we ze 40 euro per jaar moeten betalen als een soort contributie en verder 8 cent per elke kilo verpakking. Heb jij ooit in de krant gelezen dat die wet is aangenomen? Ik ga even bij de Telegraaf informeren.’’ Zo gezegd,zo gedaan, maar ook bij de krant wist men van niks. Een journalist belde Vrom en daar kreeg hij het verrassende antwoord dat er weliswaar een nieuwe milieuregel geldt voor verpakkingsmateriaal, maar dat
marktkooplieden zich niet ongerust hoeven te maken. De bedoelde heffi ng geldt niet voor hen maar uitsluitend voor de leveranciers van de zakjes en tasjes. Zo stond het ook afgedrukt in het artikel dat daags na de actie van mijn vriend in de Amsterdam bijlage van de Telegraaf van 16 maart werd gepubliceerd.
We waren dik tevreden met het behaalde resultaat, want met zo’n publieke uitspraak namens staatssecretaris van Geel, bij intimi bekend als Pieter, sta je ijzersterk mocht men je nog eens lastig vallen met hetzelfde onderwerp.

Helaas was de opluchting van korte duur en liet de tegenactie van VROM niet lang op zich wachten. Reeds op 24 maart kreeg ik opnieuw een brief, nu met een soort halve excuses én de mededeling dat de eerste brief slechts gold voor hen die meer dan 15.000 kilo verpakkingen per jaar op de markt brengen. Bij minder verbruik hoef je nog even niks, maar mag je wachten tot er met de verschillende product- en bedrijfschappen en brancheorganisaties is overlegd hoe hoog de collectieve bijdrage straks gaat worden. Mijn vriend en ik hebben de koppen bij elkaar gestoken en besloten dat wij uitsluitend gaan betalen als er aan bepaalde voorwaarden wordt voldaan. Ten eerste wensen
wij een drastische verlaging van het marktgeld. Reden is dat het vuil dat wij produceren slechts bestaat uit verpakkingsmateriaal, waar anderen reeds voor betaald hebben.
Ten tweede willen wij expliciet uitgelegd krijgen hoe en wie er garant voor staat dat onze zakjes en tasjes ook daadwerkelijk voor 65% ingenomen en gerecycled worden. Op zich
kan het ons niet zoveel schelen wie de deuren langsgaat om bij onze klanten de door ons verstrekte verpakking weer op te halen. Dat mag de voorzitter van het bedrijfschap zijn of
de secretaris van de landelijke belangenorganisatie, voor ons part doet drs. P.L.B.A. van Geel het in hoogsteigen persoon.

Eén ding staat echter als een paal boven water. Word aan de gestelde eisen niet voldaan, dan spijt het ons voor Pieter, maar dan is de kaalpluktijd definitief voorbij.