Het schijnt tegenwoordig een trend te zijn uitsluitend negatieve uitspraken te doen over de bestuurders van dit land. Wat zij ook doen, zij doen het fout en ik kan niet ontkennen dat ik tot voor kort dapper mijn deuntje meezong in het jammerende volksconcert.
Hier is echter een drastische verandering in opgetreden sinds mijn minister president, vergezeld van zijn minister van financiën, ten strijde trok tegen de veel te hoge bijdrage die wij al zo lang leveren aan de Europese Unie.

Ik zag ze gaan en gaf hen geen enkele kans van slagen. Erger nog, diep vanbinnen huisde de vrees dat ze uiteindelijk terug zouden keren met de boodschap dat het jaarlijks te betalen bedrag tot hun grote spijt nog verder uit de hand was gelopen. Eigenlijk hadden we ze dat niet eens zo heel erg kwalijk kunnen nemen, want ze moesten het tenslotte opnemen tegen die o zo machtige, grote, gladde Britse Tony en dat leek bij voorbaat een ‘mission impossible’. Niets bleek echter minder waar. Balkenende en Zalm, zij schreven historie. Even dacht ik nog dat zij zich lieten afschepen met een fooitje, maar zij stonden als een rots in de Hollandse branding. Zij gingen voor niets minder dan het volle pond van een miljard euro’s en dat was wat zij ook in de wacht sleepten. Ik was zo trots op ze. Jan Peter en Gerrit, mijn jongens van Jan de Witt, die lieten zien dat ook in deze onzekere tijden met wilskracht en onverzettelijkheid het schier onmogelijke bereikt kan worden.

In het verlengde van deze heroïsche overwinning van de twee kleine Davidjes tegen de grote Goliath was het niet verwonderlijk dat mijn helden voor mij een voorbeeldfunctie gingen vervullen. Als in het vervolg de één of andere onverlaat het in zijn botte hersens zou halen mij geld af te troggelen dan zou ik mijn mannetje staan en ongenadig van mij afbijten.
De gelegenheid om mij te bewijzen deed zich eerder voor dan verwacht en wel in de vorm van kramenzettersvergunningen. Eerst had ik nog niet zo in de gaten dat mij hier een uitgelezen kans werd geboden op gelijk niveau te komen met de door mij zo aanbeden politici, aangezien er in eerste instantie slechts sprake was van een openbare inschrijving voor nieuw uit te geven vergunningen voor het plaatsen van kramen. Dat op zich is niet iets waarvan je mag verwachten dat het je kan verheffen tot eeuwig durende roem en heldendom.
Maar dit was niet zomaar een inschrijving op zo maar een markt. Dit was een inschrijving voor de Albert Cuyp en dat staat per definitie garant voor chaos. Om over het voetlicht te krijgen waarom ik uiteindelijk dacht via de nieuwe vergunningen voor altijd in de marktannalen te worden bijgeschreven, is een beknopte uitleg vereist. Aangezien er zoals reeds vermeld op deze Amsterdamse markt alles altijd afwijkt van het normaal gangbare, is dat ook het geval met de stallen. Overal elders wordt er gewerkt met één bedrijf, wij hebben er vier. De grootste mag zo’n 160 kramen plaatsen, de kleinste 10 en zij alle hebben via een prijsafspraak de kosten weten op te drijven tot een slordige 15 euro per dag per stal. Onderling lag men reeds op voorhand overhoop, want bij de inschrijving stelde elk bedrijf zich tot doel de hele markt in handen te krijgen. Maar de heibel brak pas in volle hevigheid los toen bleek dat er zich nog twee buitenstaanders hadden aangemeld en wel met een veel lagere prijsopgave, die in de regio van de 8 euro gezocht moet worden.

Het moge duidelijk zijn dat alle ingrediënten voor een heuse veldslag volop aanwezig waren, temeer daar er door de wethouder marktzaken werd vastgesteld, dat alle kandidaten aan de gestelde eisen voldeden en er geen relevante verschillen waren te bespeuren. Met de onnavolgbare wijsheid die deze wethouder eigen is, werd aan de Marktadviescommissie de vraag voorgelegd of de prijsstelling bepalend moet zijn voor de vergunningverlening, nu was gebleken dat de prijs het enige aspect is dat de inschrijvers van elkaar onderscheidde. Mocht de commissie adviseren de prijs niet doorslaggevend te laten zijn dan werd bovendien om een juist alternatief gevraagd.

Laat mij het nogmaals in korte samenvatting herhalen. We praten hier over een verschil per dag van zeker meer dan 5 euro en de vraag wordt gesteld of dit doorslaggevend moet zijn. Ik wil niks zeggen, hoor, maar het hele kabinet struikelde bijna over de compensatie van de energiekosten en dat ging om 35 euro per jaar, een bedrag wat hier ongeveer per week valt te verdienen. Ik zal er nog een schep boven op doen! En weet u wat de meerderheid van de marktcommissie vindt? Het lijkt hen verstandig de situatie te laten zoals hij is! Ziet u ze al staan. Jan Peter en Gerrit tegen Tony: “Nee dank u. Laat u maar. Ons volk houdt liever wat het heeft.’’

Begrijpt u nou waarom ik in navolging van mijn helden dacht geschiedenis te kunnen schrijven, omdat hier het ideale scenario voor handen was? Niet alleen kon ik geld verdienen door mijn bijdrage aan de kramenzetters drastisch te verminderen, maar tevens zou ik door mij in de strijd te mengen, bij een overwinning kunnen rekenen op de onvoorwaardelijke dankbaarheid van mijn collega’s. Al wat ik nodig had was een medestander. Iemand die als een echte kompaan naast mij zou staan, want tenslotte deden mijn helden het ook met zijn tweeën.

Het is mij niet gelukt zo iemand te vinden. Voor 5 euro per dag, hetgeen neerkomt op 1300 euro op jaarbasis, was er op de markt geen enkele jongen van Jan de Witt te vinden en hoewel op het moment dat ik dit schrijf nog niet helemaal bekend is wie de stallenstrijd gaat winnen, heb ik mij uit voorzorg vast in laten schrijven bij de voedselbank.

 

Elizabeth