Vroeger deed ik aan al die onzin niet mee, maar ergens onderweg ben ik overstag gegaan. Zo hou ook ik mij tegenwoordig bezig met het maken van goede voornemens voor het nieuwe jaar en ik moet vol zelfbewondering zeggen dat ik er wonderwel in slaag die voornemens tot een goed einde te brengen. Stoppen met roken, gezond eten en veel sporten, ik deed het allemaal en nog beter, ik hou het nog steeds vol. Oké, ik geef het toe, God hoort mij bij tijd en wijle heel erg brommen, maar ik ben tenslotte marktkoopvrouw en die barsten nou eenmaal van de zelfdiscipline.
Nu is het probleem dit jaar dat er fysiek dus eigenlijk niksmeer valt voor te nemen, zodat ik noodgedwongen hetgeplande doel zal moeten richten op het geestelijk welzijn.
Om dat te vinden bleek nog een hele klus. Maar zoals meestal, aan problemen moet je niet morren, die lossen zich gewoonlijk vanzelf wel op en deze keer vond dat plaats toen ik voor de zoveelste keer rondjes draaide op een industrieterrein, waar ik absoluut niets te zoeken had.
Foeterend, tierend en de hele wereld vervloekend zette ik de auto aan de kant om mij over te geven aan één van die hysterische huilbuien die over het algemeen een zeer opluchtend effect hebben. “Ik word er gek van,’’ jankte ik tegen mezelf. “Ik doe mijn best, ik probeer me echt te concentreren, maar ik kan niet omgaan met verkeersomleidingen en van die gele bordjes met nummers en cijfers word ik hopeloos mismoedig, soms bijna suïcidaal. Daarom kan ik niet meer functioneren.
Ik wil hier weg, ik pas niet meer in deze maatschappij. Ik wil op een landweggetje in Toscane rijden of door de Schotse Hooglanden trekken, ik wil …’’
Geschrokken van mijn eigen gedachten stopte de verstroming per onmiddellijk. Als met neonletters in discouitvoering flitste het voor mij op, “Ik pas niet meer in deze maatschappij’’ en dat kwam wel even aan als een mokerslag. Heel lang heb ik op dat industrieterrein gebivakkeerd om uit te vinden hoe het nou toch zover met me is gekomen. De simpele waarheid is dat ik geen notie heb waar het beginpunt van mijn obsessie ligt. Ikvermoed dat het er langzaam is ingeslopen. Je gaat op een ochtend de deur uit en dan kom je zo’n ding tegen. Eerst een groot geel bord dat zegt ‘Omleiding, volg 3 of 4 of Y of C’ en dan de verkleinde uitgave waarop een pijl staat en het vermelde nummer of letter. Zijnde de brave burger die ik ben doe je wat je van hogerhand wordt opgedragen en zolang het beperkt bleef tot één bordje kon ik het nog wel behappen. Maar het is inmiddels uitgegroeid tot een ware epidemie. Omdat concentratie nooit mijn sterkste punt is geweest, beland ik steeds weer op plekken waar ik helemaal niet moet of wil wezen. Echt, ik doe mijn uiterste best, maar als ik ‘volg 3’ moet hebben en ik probeer heel even te bedenken wat er ’s avonds voor culinairs op tafel getoverd moet worden, dan ben ik 3 kwijt. Het vreemde is, dat wat ik ook doe, ik die 3 nooit meer terugvind. Alles kom ik tegen, van 1 tot 10, van A tot Y maar nooit meer de zo felbegeerde 3. Zo dwaal ik als een verloren zieltje voor de zoveelste keer rond in een onpersoonlijke nieuwbouwwijk, met van die woonerven die allemaal hetzelfde zijn. Of op een ongure parkeerplaats ergens buitenaf en dus ook met de regelmaat van een klok op een gecompliceerd industrieterrein.
Rotondes doe ik tegenwoordig minimaal twee keer en in het incidentele geval dat ik toch de 3 tegenkom, bevind ik mij op de route terug. Tegen het kind dat onlangs naar een andere regio is verhuisd, kan ik slechts zeggen: “Sorry, lieverd, maar Lopik blijkt net iets te ver weg.”
Ik word er zo moe van. Ik wil dit allemaal niet meer. Hoop voor de toekomst is er ook al niet, want ik heb pas mogen vernemen dat minister Peijs van Verkeer voor de komende jaren in de planning heeft 60 stukken snelweg onder handen te nemen. Tel daarbij op al die gemeenten die zich kennelijk door verjongingsgoeroe Breukhoven een kuur hebben laten aanpraten (met als gevolg dat zo ongeveer elk stadshart in Nederland gelift en gebotoxt wordt) en de uitkomst is dat ik tot in lengte van jaren ongewild spoorzoekertje moet spelen. Zo is het gekomen dat ik op het lumineuze idee kwam, dat als we ons huis en de hele boel verpatsen en zo’n lekker luxe motorhome kopen, dat er dan vast wel genoeg over blijft om de rest van ons leven op Toscaanse landweggetjes door te brengen en te zoeken naar een maatschappij waar ik nog wel in pas. Het leek het ultieme voornemen voor het nieuwe jaar, ware het niet dat mijnheer mijn echtgenoot roet in het eten gooide. Van alle aanvallen van creativiteit die ik in de loop der jaren op hem heb losgelaten, vond hij dit onbetwist de meest krankzinnige. Wat ik ook probeerde, hij was niet voor rede vatbaar. We zouden te oud zijn om nog als hippies door het leven te gaan en alle zekerheden die we opgebouwd hebben te vergooien. Had ik er bij stilgestaan dat we dan niet ingeschreven konden worden om op onze oude dag voor een bejaardenhuis in aanmerking te komen? Mijn oplossing dat we dan gewoon ons motorhome strak tegen de gevel van het tehuis parkeren, zodat we een perfecte aanleunwoning hebben, werd niet gewaardeerd.
Helaas, het is niet anders. Ik zal mijn voornemen om een andere maatschappij te zoeken een jaar moeten uitstellen en 2006 gebruiken om mijn dwarsligger te bekeren.