In het kader van het honderdste nummer van Markt en Handel werd mij vriendelijk verzocht of ik wellicht mijn bijdrage aan kon passen door deze maand mijn licht te laten schijnen over wat ik deed in december 1997. In eerste instantie leek het een makkie, want die maand deed ik wat ik elke decembermaand doe, namelijk mij voorbereiden op een knallend Kerstfeest samen met mijn gezin. Nu is het bij ons thuis al jaren de gewoonte om die dagen te vieren volgens oud Engelse traditie en zo kunt u ons aan het kerstdiner vinden, compleet met een Christmas pudding en Christmas crackers. De pudding vindt eigenlijk niemand echt eetbaar, terwijl de crackers door hun inhoud elk jaar weer voor veel hilariteit zorgen. Even voor de onwetenden onder u, crackers zijn een soort papieren rollen waarbij je door aan beide uiteinden te trekken een harde knal veroorzaakt en er allerlei attributen uit rollen zoals een surprise,een stompzinnig gedichtje en een papieren hoedje. En ach, dat hoedje! Stel u zich even voor. De Seltertjes in vol ornaat aan het Kerstdiner. Opgepoetst en afgestoft en dan allemaal zo’n veelkleurig en wanstaltig maf ding op de keurig gekapte koppies, waardoor we er uitzien als een stel doorgezakte malloten. Maar ach wat, tenslotte heeft elke familie zo zijn eigenaardigheden.
En toen kwam het probleem, want alleen met die crackers vul je geen column en hoe ik me ook suf piekerde, ik had geen clou wat mij destijds verder nog bezighield maar gelukkig is daar dan altijd weer mijn steun en toeverlaat met zijn ijzeren geheugen die mij zachtjes en heel voorzichtig influisterde ,,van drie naar vier meter op de Cuyp’’ en dat alleen was voldoende om de adrenaline door mijn aderen te doen vliegen. ,,Oh nee,’’ kreunde ik. “Alsjeblieft, ik wil nooit meer aan die tijd herinnerd worden, toen iedereen iedereen in de haren vloog over de afmetingen van de kramen. Die wilde drie, de ander vier en de volgende dacht dat zes of zelfs acht meter het koopgedrag naar ultieme hoogte zou brengen. Bij dat alles zaten we ook nog eens midden in een herprofilering van de straat, dus in een verkoopremmende zandwoestijn. Voeg daarbij een zootje ambtenaren die pretenderen verstand van markten te hebben en je hebt een heuse oorlog. Het is een tijd die niet alleen littekens heeft achtergelaten, maar die mij heeft doen beseffen dat er binnen het Koninkrijk der Nederlanden nog een staat bestaat, namelijk het Koninkrijk der Ambtenaren.
Een rijk, waarin ieder zichzelf respecterende ambtsbekleder in de veronderstelling verkeert dat hij en hij alleen is uitverkoren om te regeren over die domme burgers van dat andere Koninkrijk. Het vertoon van arrogantie dat hiermee gepaard gaat heeft mij in het verleden menigmaal tot de uiterste toppen van onmacht en woede gebracht, maar gelukkig heb ik inmiddels een manier gevonden om met alle Hoogheden om te gaan.
Hoewel ik persoonlijk contact normaal gesproken mijd als ware het de vogelpest, toch zijn er soms omstandigheden die het negeren van hun bestaan niet rechtvaardigen en dat zijn de momenten dat ik mijn aangeleerde tactiek in stelling breng. Misschien kan ik beter een zeer recent voorbeeld geven. Bij mij in de wijk wordt momenteel de riolering vernieuwd. Dat op zich is al zeer irritant, maar daar kwam ook nog eens bij dat ons mooie openbare plantsoen plotsklaps gebombardeerd bleek te zijn tot opslagplaats van door het riool vervuilde grond. U begrijpt, daar moest klaarheid over komen en zodoende kreeg ik aan de telefoon ene Harry. Ik vertelde hem dat hij met Elizabeth Selter sprak, dat ik bijzonder verbolgen was over de smerige grasvelden en dat ik gaarne van hem wilde vernemen wanneer hij voor de bezetting van de openbare ruimte een vergunning had verkregen. Harry bleek het toppunt van grenzeloze verwaandheid te zijn. “Daar heb ik geen toestemming voor nodig,’’ sprak hij zelfgenoegzaam. “Die grond is van mij en ik kan daar deponeren wat ik wil.’’ Ik bood hem onmiddellijk mijn excuses aan omdat ik niet op de hoogte was van het feit dat hij het plantsoen blijkbaar net had aangekocht.
Toen hij begon uit te leggen dat hij bedoelde dat hetgemeentegrond was en dat de gemeente kon doen wat hij wilde, kreeg zijn stem al die octaaf hoger die er op duiddedat hij mij niet aardig vond. Omslachtig heb ik uit dedoeken gedaan dat de overheid gelijk is aan de burger en
dat als ik zonder vergunning niks mag in ons aller openbare ruimte, óók Harry dat uit naam der gemeente niet mag. Hij spuwde vuur bij zoveel oneerbiedigheid en hing op, waarna ik mij terstond in verbinding heb gesteld met de volgende in de gemeentelijke hiërarchie. Ook dat gesprek was vanaf het begin tot mislukken gedoemd. Ik had nog niet de kans gehad mijn probleem voor te leggen of hij snauwde mij toe dat zijn telefoonnummer niet voor het publiek was bedoeld en dat hij geen enkele intentie had te communiceren met een burger. Mij leek het een uitgelezen kans voor deze Majesteit om eens van zijn troon te dalen en zich te bekommeren om zijn onderdanen. Uitgebreid heb ik hem dat onder de neus gewreven, evenals het gegeven dat hij tenslotte door ons allemaal, dus ook door mij, werd betaald en dat personeel nu eenmaal moet doen wat de baas zegt.
Ach, hoe betreurenswaardig dat ook deze hoogwaardigheidsbekleder de verhoudingen niet in zijn juiste proporties kon zien! Ondanks alle cursussen die hij ongetwijfeld heeft gevolgd om onder alle omstandigheden kalm te blijven, kon hij de keiharde realiteit niet aan en flipte hij tot mijn grote genoegdoening volkomen.
Denk niet dat ik ook maar een moment de illusie koester dat mijn houding iets constructiefs te weeg brengt,maar het voorkomt in elk geval dat ik met de Kerst het uit elkaar rukken van mijn Christmas cracker associeer met het scheiden van hoofd en romp van een ambtelijk egotrippertje.
Heel anders dan in december 1997!